masal

doğuda bir baba vardı

batı gelmeden önce

onun oğulları batıya vardı

birinci oğul batı kapılarında

büyük törenlerle karşılandı

sonra onuruna büyük şölen verdiler

söylevler söylediler babanın onuruna

gece olup kuştüyü yastıklar arasında

oğul masmavi şafağın rüyasında

bir karaltı yavaşça tüy gibi daldı içeri

öldürdüler onu ve gömdüler kimsenin bilmediği bir yere

baba bunu havanın ansızın kabaran gözyaşından anladı

öcünü alsın diye kardeşini yolladı

ikinci oğul batı ülkesinde

gezerken bir ırmak kıyısında

bir kıza rastladı dağların tazeliğinde

bal arılarının taşıdığı tozlardan

ayna hamurundan ay yankısından

samanyolu aydınlığından inci korkusundan

gül tütününden doğmuş sanki

anne doğurmamış da gök doğurmuş onu

saçlarını güneş destelemiş

yıllarca peşinden koştu onun

kavuşamadı ama ona

batı bir uçurum gibi girdi aralarına

sonra bir kış günü soğuk bir rüzgâr

alıp götürdü onu

ve ikinci oğulu

sivri uçurumların ucunda

buldular onulmaz çılgınlıkların avucunda

baba yağmurlardan anladı bunu

yağmur suları acı ve buruktu

işin künhüne varsın diye

yolladı üçüncü oğlunu

üçüncü oğul batıda

çok aç kaldı ezildi yıkıldı

ama bir iş buldu bir gün bir mağazada

açlığı gidince kardeşlerini arayacaktı

fakat batinin büyüsü ağır bastı

iş çoktu kardeşlerini aramaya vakit bulamadı

sonra büsbütün unuttu onları

şef oldu buyruğunda birçok kişi

kravat bağlamasını öğrendi geceleri

gün geldi mağazası oldu onu parmakla gösterdiler

patron oldu ama hala uşaktı

ruhunda uşaklık yuva yapmıştı çünkü

bir gün bir hemşehrisi onu tanıdı bir gazinoda

ondan hesap sordu o da

sırf utançtan babasına

bir çek gönderdi onunla

baba bu kağıdın neye yarayacağını bilemedi

yırttı ve oynasınlar diye köpek yavrularına attı

bu yüklü çeki

iyice yaşlanmıştı ama

vazgeçmedi koyduğundan kafasına

dördüncü oğlunu gönderdi batıya

dördüncü oğul okudu bilgin oldu

kendi oymak ve ülkesini

kendi görenek ve ülküsünü

günü geçmiş bir uygarlığa yordu

kendisi bulmuştu gerçek uygarlığı

batı bilginleri bunu kutladı

o da silindi gitti binlercesi gibi

baba bunu da öğrendi sihirli tabiat diliyle

kara bir süt akmıştı bir gün evin kutlu koyunundan

beşinci oğul bir şairdi

babanın git demesine gerek kalmadan

geldi ve batının ruhunu sezdi

büyük şiirler tasarladı trajik ve ağır

batının uçarılığına ve doğunun kaderine dair

topladı tomarlarını geri dönmek istedi

çöllerde tekrar ede ede şiirlerini

kum gibi eridi gitti yollarda

sıra altıncı oğulda

o da daha batı kapılarında görünür görünmez

alıştırdılar tatlı zehirli sulara

içkiler içti

kaldırım taşlarını saymaya kalktı

ev sokak ayırmadı

geceyi gündüzle karıştırdı

kendisi de bir gün karıştı karanlıklara

baba ölmüştü acısından bu ara

yedinci oğul büyümüştü baka baka ağaçlara

baharın yazın güzün kışın sırrına ermişti ağaçlarda

bir alınyazısı gibiydi kuruyan yapraklar onda

bir de o talihini denemek istedi

bir şafak vakti batıya erdi

en büyük batı kentinin en büyük meydanında

durdu ve tanrıya yakardı önce

kendisini değiştiremesinler diye

sonra ansızın ona bir ilham geldi

ve başladı oymaya olduğu yeri

başına toplandı ve baktılar batılılar

o aldırmadı bakışlara

kazdı durmadan kazdı

sonra yarı beline kadar girdi çukura

kalabalık büyümüş çok büyümüştü

o zaman dönüp konuştu :

batılılar !

bilmeden

altı oğlunu yuttuğunuz

bir babanın yedinci oğluyum ben

gömülmek istiyorum buraya hiç değişmeden

babam öldü acılarından kardeşlerimin

ruhunu üzmek istemem babamın

gömün beni değiştirmeden

doğulu olarak ölmek istiyorum ben

sizin bir tek ama büyük bir gücünüz var :

karşınızdakini değiştirmek

beni öldürseniz de çıkmam buradan

kemiklerim değişecek toz ve toprak olacak belki

fakat değişmeyecek ruhum

onu kandırmak için boşuna dil döktüler

açlıktan dolayı çıkar diye günlerce beklediler

o gün gün eridi ama çıkmadı dayandı

bu acıdan yer yarıldı gök yarıldı

o nurdan bir sütuna döndü göğe uzandı

batı bu sütunu ortadan kaldırmaktan aciz kaldı

hâlâ onu ziyaret ederler şifa bulurlar

en onulmaz yarası olanlar

ta kalplerinden vurulmuş olanlar

yüreğinde insanlıktan bir iz taşıyanlar

Sezai KARAKOÇ